Απόσπασμα από την εισήγηση του Κώστα Μάγου, στο 13ο Διεθνές Συνέδριο για τη Διαπολιτισμική Εκπαίδευση 2010

για το βιβλίο «Τρεις παλάμες όλη η γη» των εκδόσεων Πατάκη


Το βιβλίο περιγράφει την παράλληλη καθημερινότητα δυο συνομήλικων κοριτσιών: της Άννας στην Ελλάδα και της Χατζουαβή στην Γκάνα. Μέσα από την ιστορία οι Έλληνες μικροί  αναγνώστες γνωρίζουν βασικά  στοιχεία από τον τρόπο ζωής των συνομηλίκων τους στην Αφρική, ανακαλύπτοντας  ομοιότητες και διαφορές. Η έλλειψη νερού και οι δυσκολίες στην εξεύρεσή  του, ο τόπος κατοικίας, το σπίτι, η οικογένεια, τα επαγγέλματα των γονιών, η εκπαίδευση και άλλα θέματα που αφορούν τη ζωή των παιδιών στη συγκεκριμένη αφρικανική χώρα αναδύονται, μέσα από το κείμενο και τις εικόνες του βιβλίου, με τρόπο φυσικό και απολύτως κατανοητό ακόμη και από τα μικρότερα παιδιά.  Η ιστορία αποφεύγει όλες τις συνήθεις παγίδες που αναφέρθηκαν παραπάνω.  Ιδιαίτερα η εξωτική προσέγγιση, σύνηθες πρόβλημα στα βιβλία που περιγράφουν τους άλλους πολιτισμούς,  δεν αφορά καθόλου το συγκεκριμένο βιβλίο, όπου η περιγραφή της καθημερινότητας του διαφορετικού «άλλου» είναι  συμβατή με την αντίστοιχη πραγματικότητα.  Αντικειμενική είναι, επίσης, η περιγραφή της καθημερινότητας που αφορά τα μέλη του κυρίαρχου πολιτισμού. Στο κείμενο δεν υπάρχουν φανερά ή κρυφά στερεότυπα, ενώ μέσα από την ιστορία  προωθείται η διαπολιτισμική γνωριμία, η κατανόηση και ο σεβασμός της διαφορετικότητας, καθώς και η υποστήριξη της εκπαίδευσης των παιδιών στην Αφρική μέσω σχετικών προγραμμάτων.  Τέλος, η ιστορία προσφέρεται για την προσέγγιση ζητημάτων που αφορούν τα δικαιώματα των παιδιών στο κόσμο, καθώς και τις ανισότητες που υπάρχουν στο θέμα αυτό.

Η επιλογή των ηρωίδων είναι επιτυχής αφού πρόκειται για δυο συνομήλικα κορίτσια προσχολικής ηλικίας που παρά την απόσταση που τα χωρίζει μοιράζονται τις ίδιες επιθυμίες (παιχνίδι), τα ίδια όνειρα (σχολείο), τις ίδιες ανάγκες (αγάπη, τρυφερότητα), τις ίδιες απορίες (πόσο μεγάλη είναι η γη), τους ίδιους φόβους.  Η ζωή των δύο ηρωίδων (της Χατζουαβή και της Άννας) αντιμετωπίζεται ισότιμα και οι διαφορές λειτουργούν, όχι ως στοιχείο περιθωριοποίησης του διαφορετικού, αλλά ως κίνητρο βαθύτερης γνωριμίας και ανταλλαγής.